و یا در بادیه کشتی همی راند

چو دایه کرد چندین پندها یاد

چه آن گفتار دایه بود و چه بار

تو گفتی گوز بر گندی همی شاند

جوابش داد ویس ماه فیکر

که گفتار تو جون تخمی است بی بر

دل من سیر گشت از بوی و از رنگ