دو چشم ویس از گریه نیاسود

چو دایه ویس را چونان بیاراست

که خورشید از رخ او نور می خواست

تو گفتی هر زمانش درد بفزود

نهان از هر کسی مر دایه را گفت

که بخت شور من با من بر آشفت