که بخت شور من با من بر آشفت

دو چشم ویس از گریه نیاسود

تو گفتی هر زمانش درد بفزود

نهان از هر کسی مر دایه را گفت

دلم را سیر کرد از زندگانی

وزو بر کند بیخ شادمانی

اگر تو مر مرا چاره نجویی