دلم را سیر کرد از زندگانی

تو گفتی هر زمانش درد بفزود

نهان از هر کسی مر دایه را گفت

که بخت شور من با من بر آشفت

وزو بر کند بیخ شادمانی

اگر تو مر مرا چاره نجویی

وزین اندیشه جانم را نضویی