وزو بر کند بیخ شادمانی

نهان از هر کسی مر دایه را گفت

که بخت شور من با من بر آشفت

دلم را سیر کرد از زندگانی

اگر تو مر مرا چاره نجویی

وزین اندیشه جانم را نضویی

من این چاره که گفتم زود سازم