من این چاره که گفتم زود سازم

وزو بر کند بیخ شادمانی

اگر تو مر مرا چاره نجویی

وزین اندیشه جانم را نضویی

بدو کوته کنم رنج درازم

کجا هر گه که موبد را ببینم

تو گویی بر سر آتش نشینم