کجا هر گه که موبد را ببینم

وزین اندیشه جانم را نضویی

من این چاره که گفتم زود سازم

بدو کوته کنم رنج درازم

تو گویی بر سر آتش نشینم

چه مرگ آید به پیش من چه موجه

که روزش بادهمچو روز من بد