بدو کوته کنم رنج درازم

اگر تو مر مرا چاره نجویی

وزین اندیشه جانم را نضویی

من این چاره که گفتم زود سازم

کجا هر گه که موبد را ببینم

تو گویی بر سر آتش نشینم

چه مرگ آید به پیش من چه موجه