وزین اندیشه جانم را نضویی

دلم را سیر کرد از زندگانی

وزو بر کند بیخ شادمانی

اگر تو مر مرا چاره نجویی

من این چاره که گفتم زود سازم

بدو کوته کنم رنج درازم

کجا هر گه که موبد را ببینم