اگر تو مر مرا چاره نجویی

که بخت شور من با من بر آشفت

دلم را سیر کرد از زندگانی

وزو بر کند بیخ شادمانی

وزین اندیشه جانم را نضویی

من این چاره که گفتم زود سازم

بدو کوته کنم رنج درازم