تو گفتی هر زمانش درد بفزود

چو دایه ویس را چونان بیاراست

که خورشید از رخ او نور می خواست

دو چشم ویس از گریه نیاسود

نهان از هر کسی مر دایه را گفت

که بخت شور من با من بر آشفت

دلم را سیر کرد از زندگانی