دو دیده پر زخون و دلپر از داغ

مرا زیباست ناله گاه و بیگاه

که یارم نیست از درد من آگاه

چنین گویان همی گشت اندران باغ

قصا را دایه پیش آمد یکی روز

چنو گردان در آن باغ دل فروز

چو رامین دایه را دید اندر آن جای