چو رامین دایه را دید اندر آن جای

دو دیده پر زخون و دلپر از داغ

قصا را دایه پیش آمد یکی روز

چنو گردان در آن باغ دل فروز

چو چان اندر خور و چون دیده دورای

ز شادی خون ز رخسارش بجوشید

رخش گفتی ز لاله جامه پوشید