چو چان اندر خور و چون دیده دورای

قصا را دایه پیش آمد یکی روز

چنو گردان در آن باغ دل فروز

چو رامین دایه را دید اندر آن جای

ز شادی خون ز رخسارش بجوشید

رخش گفتی ز لاله جامه پوشید

ز شرم دایه رویش گشت پر خوی