گر اکنون از تو نومیدی پذیرم

مرا از چنگ بدبختی رهانی

در بسته ز پیشم بر گشایی

به روی ویسه ام راهی نمایی

به مرگ ناگهان پیشت بمیرم

مکن بی چرم را در چاه مفگن

نمک بر سوخته کمتر پراگن