به مرگ ناگهان پیشت بمیرم

در بسته ز پیشم بر گشایی

به روی ویسه ام راهی نمایی

گر اکنون از تو نومیدی پذیرم

مکن بی چرم را در چاه مفگن

نمک بر سوخته کمتر پراگن

ترا بنده شدستم بنده بپذیر