به مهر اندر بپوش از صبر جوشن

دل دایه بدان بیدل ببخضود

کجا از بیدلی بخضودنی بود

بدو گفت ای مرا چون چشم روشن

ز گریه عشق را رسوایی آمد

ز رسوایی ترا شیدایی آمد

به جای ویس اگر خواهی روانم