نیارامید دیو دژ برامش

سخنها از خدای آسمان دید

زمانی با دل اندیشه همی کرد

که درمان چون پدید آرد بدین درد

همان می بود خوی خویش کامش

جز آن گاهی که کار ویس و رامین

بیامیزد به هم چون چرب و شیرین