جز آن گاهی که کار ویس و رامین

که درمان چون پدید آرد بدین درد

نیارامید دیو دژ برامش

همان می بود خوی خویش کامش

بیامیزد به هم چون چرب و شیرین

چو افسونها به گرد آورد بی مر

ز هر رنگ و زهر جای و ز هر در