همان می بود خوی خویش کامش

زمانی با دل اندیشه همی کرد

که درمان چون پدید آرد بدین درد

نیارامید دیو دژ برامش

جز آن گاهی که کار ویس و رامین

بیامیزد به هم چون چرب و شیرین

چو افسونها به گرد آورد بی مر