گوا بر ما دو تن بس باد یزدان

به پیش داوری کاو داد خواهد

همه داد جهان او داد خواهد

بگفتم آنچه دانستم تو به دان

ز بس زاری و از بس اشک خونین

دل دایه به درد آورد رامین

بشد دایه ز پیشش با دل ریش