سخنهایش تو پنداری که تیغست

مژه پراشک خون و دل پر آزار

ندیدستم بدین بیچارگی کس

به صد عاشق یکی تیمار او بس

همان چشمش تو پنداری که میغست

بریده شد قرار من بدان تیغ

نگون شد خانهء صبرم بدان میغ