همان چشمش تو پنداری که میغست

ندیدستم بدین بیچارگی کس

به صد عاشق یکی تیمار او بس

سخنهایش تو پنداری که تیغست

بریده شد قرار من بدان تیغ

نگون شد خانهء صبرم بدان میغ

همی ترسم که او ناگه بمیرد