چنان دلشان شد آزاده رامین

وزان تندی و بد سازی دگر شد

چنان دانم که با تو سر در آرد

درخت آندهت شادی بر آرد

که مرده باز یابد جان شیرین

زمین را بوسه داد او پیش دایه

بدو گفت ای به دانش نیک مایه