بدو گفت ای به دانش نیک مایه

چنان دلشان شد آزاده رامین

که مرده باز یابد جان شیرین

زمین را بوسه داد او پیش دایه

سپاست بر سرم بهتر ز دیهیم

که کردی مر مرا از مرگ بی نیم

بدین رنج و بدین گفتار نیکو