زمین را بوسه داد او پیش دایه

درخت آندهت شادی بر آرد

چنان دلشان شد آزاده رامین

که مرده باز یابد جان شیرین

بدو گفت ای به دانش نیک مایه

سپاست بر سرم بهتر ز دیهیم

که کردی مر مرا از مرگ بی نیم