سپاست بر سرم بهتر ز دیهیم

که مرده باز یابد جان شیرین

زمین را بوسه داد او پیش دایه

بدو گفت ای به دانش نیک مایه

که کردی مر مرا از مرگ بی نیم

بدین رنج و بدین گفتار نیکو

ترا داشن دهاد ایزد به مینو