هم از ژانه جدا ام ز مادر

که تو هستی مرا همتای مادر

چه آشفتست بخت و روزگارم

چه بد فرجام و دشوارست کارم

هم از پر مایه خویشان و برادر

تو بودی از جهان با من بمانده

مرا از داغ تنهایی رهانده