که تو هستی مرا همتای مادر

ترا دل چون دهد از من بریدن

برفتن با دگر کس آرمیدن

ابی تو چون توانم بود ایدر

چه آشفتست بخت و روزگارم

چه بد فرجام و دشوارست کارم

هم از ژانه جدا ام ز مادر