برفتن با دگر کس آرمیدن

همی بیگانه ای را یار گردی

ز بهر او ز من بیزار گردی

ترا دل چون دهد از من بریدن

ابی تو چون توانم بود ایدر

که تو هستی مرا همتای مادر

چه آشفتست بخت و روزگارم