مرا آنگه توانی زو بریدن

که دل دارد که جان من ستاند

چو در دستم بود دریای سر کش

چرا پرهیزم از سوزنده آتش

که تو مردم توانی آفریدن

مرا نز مرگ بیمست و نه از درد

ببین تا که چه چاره بایدت کرد