ببین تا که چه چاره بایدت کرد

مرا آنگه توانی زو بریدن

که تو مردم توانی آفریدن

مرا نز مرگ بیمست و نه از درد

چو بشنید این سحن ویرو ز خواهر

برو آن حال شد از مرگ بدتر

برفت و ویس را در خانه ای برد