چو بشنید این سحن ویرو ز خواهر

که تو مردم توانی آفریدن

مرا نز مرگ بیمست و نه از درد

ببین تا که چه چاره بایدت کرد

برو آن حال شد از مرگ بدتر

برفت و ویس را در خانه ای برد

بدو گفت این نبد پتیاره ای خرد