مرا نز مرگ بیمست و نه از درد

چرا پرهیزم از سوزنده آتش

مرا آنگه توانی زو بریدن

که تو مردم توانی آفریدن

ببین تا که چه چاره بایدت کرد

چو بشنید این سحن ویرو ز خواهر

برو آن حال شد از مرگ بدتر