که جان را از تو ناید جز تباهی

گهی بر دل گرست و گاه بر جفت

خروشان روز و شب بادل همی گفت

چه خواهی ای دل از جانم چه خواهی

سیه کردی به داغ عشق روزم

دو تا کردی جوانه سرو نوزم

تو تلخی عشق را اکنون بدانی