سیاهی را بضوی از دیدگانم

کنون هم تو ز دیده خون بپالای

به گاه فرقت از گریه میاسای

به خون مصقول کن رنگ رخانم

جهان را شاید ار دیگر نبینی

که همچون ویس یک دلبر نبینی

چه باید مر ترا دیدار ازین پس