تو از من بانوم را چون ستانی

که روباهی و طبع شیر گیری

تو با شیران چرا شیری نمایی

که با گور دمنده بر نیایی

بدین بیچارگی و ناتوانی

اگر چه هست ویسه خواهر تو

زن من چون نشیند در بر تو