که روباهی و طبع شیر گیری

پناهت کیست یا پشتت کدامست

که رایت بس بلند و خویش کامست

نگویی تا که دادت این دلیری

تو با شیران چرا شیری نمایی

که با گور دمنده بر نیایی

تو از من بانوم را چون ستانی