تو با شیران چرا شیری نمایی

که رایت بس بلند و خویش کامست

نگویی تا که دادت این دلیری

که روباهی و طبع شیر گیری

که با گور دمنده بر نیایی

تو از من بانوم را چون ستانی

بدین بیچارگی و ناتوانی