که ما را کردی از اندیشه آزاد

چو در نامه سخانها دید چونان

شد از آزاد و از تندی پشیمان

همان گه نزد ویرو کس فرستاد

ترا زی من به زشتی یاد کردند

بدانستم که بر بیدار کردند

کنون از پشت رخش کین بجستم