کنون از پشت رخش کین بجستم

که ما را کردی از اندیشه آزاد

ترا زی من به زشتی یاد کردند

بدانستم که بر بیدار کردند

به خنگ مهربانی بر نشستم

منم مهمان تو یک ماه در ماه

چنان چون دوستداران نکو خواه