که با گردون گردان همبر آمد

بسی از صندل و عودش خورش داد

به کافور و به مشکش پرورش داد

ز میدان آتش سوزان بر آمد

چو زرین گنبدی بر چرم یازان

شده لرزان و زرش پاک ریزان

به سان دلبری در لعل و ملحم