که هم دستور بودش هم برادر

چو از دیدار ویسه گشت نومید

به چشمش تیره شد تابنده خورشید

سپردش زرد را شاهی سراسر

گزید از هر چه او را بود تیغی

تگاور باره ای چون تند میغی

به سختی چون دل کافر کمانی