گزید از هر چه او را بود تیغی

به چشمش تیره شد تابنده خورشید

سپردش زرد را شاهی سراسر

که هم دستور بودش هم برادر

تگاور باره ای چون تند میغی

به سختی چون دل کافر کمانی

پر از الماس پران تیر دانی