تگاور باره ای چون تند میغی

سپردش زرد را شاهی سراسر

که هم دستور بودش هم برادر

گزید از هر چه او را بود تیغی

به سختی چون دل کافر کمانی

پر از الماس پران تیر دانی

بشد تنها به گیتی ویس جویان