می اندر مغز او بننود گوهر

که می خوردن ز دست دوستان به

جهان افروز رامین همچنان کرد

به شادی می همی داد و همی خورد

دل پر مهر او را گشت یاور

چو ویس لاله رخ را می همی داد

نهان از شاه گفتش ای پری