که می خوردن ز دست دوستان به

پس آنگه دایه را زی شاه خواندند

به پیش ویس بر کرسی نشاندند

شهنشه گفت رامین را تو می ده

جهان افروز رامین همچنان کرد

به شادی می همی داد و همی خورد

می اندر مغز او بننود گوهر