پس آنگه دایه را زی شاه خواندند

کنیم او را ز حال خویش آگاه

به بزم شاه خوانیمش زمانی

که چون او نیست شه را مهربانی

به پیش ویس بر کرسی نشاندند

شهنشه گفت رامین را تو می ده

که می خوردن ز دست دوستان به