به پیش ویس بر کرسی نشاندند

به بزم شاه خوانیمش زمانی

که چون او نیست شه را مهربانی

پس آنگه دایه را زی شاه خواندند

شهنشه گفت رامین را تو می ده

که می خوردن ز دست دوستان به

جهان افروز رامین همچنان کرد