شهنشه گفت رامین را تو می ده

که چون او نیست شه را مهربانی

پس آنگه دایه را زی شاه خواندند

به پیش ویس بر کرسی نشاندند

که می خوردن ز دست دوستان به

جهان افروز رامین همچنان کرد

به شادی می همی داد و همی خورد